Rumbelle

Proszę

Miał tego wszystkiego dość. Ledwie ta durna mgła, w kolorze ciemnego fioletu zdążyła się ulotnić, ledwie zdążył pocałować Bellę, ledwo magia wróciła do miasteczka, a on już miał wszystkiego po dziurki w nosie. Tyle tylko było tego pocieszenia, że wygląd im się nie zmienił, że on nie wyglądał jak pozłacany narkoman z jakimiś falującymi dziwnie włosami, że Bella nie stała się znowu jakąś bezbronną księżniczką, czego nie znosił, a Regina nadętą, zadufaną w sobie królową w za ciasnym gorsecie. 

I tylko to było pocieszeniem, bardzo marnym zresztą. A co do Reginy. Miał ochotę ją rozszarpać i dać ptakom na pożarcie albo najlepiej spalić, zmienić w ślimaka i zdeptać, cokolwiek. Więc więziła jego ukochaną przez tyle lat, a jego powiadomiła o jej śmierci... Dobrze. Przesadziła i to mocno.

Bella dogoniła go i złapała za ramię. Przystanął i odwrócił się, a gdyby wzrok mógłby zabijać...

-Tak?- wycedził przez zaciśnięte zęby.

-Nie możesz jej zabić. Nikt nie zasługuje na śmierć.- powiedziała z buntowniczą miną.

-Wszyscy zasługują na śmierć.- burknął wściekle.

Tupnęła nogą. Zwykle to go rozśmieszało, ale nie teraz, gdy był w stanie zimnej furii. Wróć, gorącej furii.

-Nikt nie zasługuje na śmierć.- rzekła.

-Wszyscy na nią zasługują.- odgryzł się.

-Nie możesz!- krzyknęła rozpaczliwie.

-Mogę. Zastanawiam się tylko nad sposobem.- uśmiechnął się wrednie.

-To niesprawiedliwe. Nie możesz jej zabić, proszę.- spróbowała jeszcze raz.

-Masz słabe argumenty, moja droga.- przyglądał się jej przez chwilę. Błysk jej niebieskich oczu uświadomił mu, że jeżeli sprzeciwi się tej kobiecie, będzie miał w domu piekło na ziemi.-Dobrze.- mruknął.-Tylko ją skaleczę.

Zostawił ją tam zdziwioną. Wzruszyła ramionami i odeszła do jego sklepu, by tam zaczekać. Wiedziała, że już nic nie wskóra w sprawie Reginy, wszystko było za bardzo zagmatwane, ci dwoje znali się prawdopodobnie od bardzo, bardzo dawna i mieli ze sobą wiele wspólnych ciemnych spraw. Tego była pewna.

Teraz pozostało mu tylko iść do domu Reginy i coś jej zrobić. Spojrzał na migocący w oddali biały budynek z drewna, typowy dom burmistrza w małym miasteczku i dostrzegł coś, co jednocześnie go ucieszyło i zdenerwowało. 

Pod domem Reginy zebrał się wściekły tłum. Jeszcze im tylko pochodni i wideł brakowało. To określenie szczególnie pasowało do sytuacji, bo tłumem przewodził nie kto inny jak Frankenstein, Dr. Whale. Gold zatrzymał się i oparł obie dłonie na lasce, zakończonej zdobioną pozłacaną głową. Nic nie mógł poradzić na to, że uwielbiał złoto. 

Zła Królowa łaskawie wyszła i przestraszyła swoim widokiem uczestników protestu. "Nie dziwię się...", mruknął w głowie sam do siebie, "Jak się tak wygląda...". Zainteresowało go jednak to, iż Królowa nie była w stanie rzucić najprostszego zaklęcia na poddanych. Pomyślał, że przydałaby się jej Księga Zaklęć, Cory. 

Łaskawie na czoło tłumu wyłoniła się dobroduszna Śnieżka ze swoim idealnym Księciem i córeczką. Święty Henry stanął w obronie drugiej matki i wszyscy się rozeszli.

Pan Gold ruszył żwawym krokiem, a kiedy dotarł pod drzwi domu, po prostu otworzył je zaklęciem. Ach, jakie to było proste. Regina spojrzała na niego pytająco. "Zgrywaj sobie odważną, Królowo, ja i tak widzę strach w twoich oczach...", przemknęło mu przez głowę.

-Tak?- spytała, siląc się na spokój.

-Możesz mi powiedzieć, co Bella robiła w podziemiach szpitala Storybrook przez dwadzieścia osiem lat?- syknął w jej stronę.

Wzruszyła ramionami.

-Nie denerwuj mnie, dobrze ci radzę, złociutka...

-No, nie wiem. Może siedziała i nie zdawała sobie sprawy z tego kim jest?- zironizowała.

Podszedł do niej gwałtownie, a ona cofnęła się pod ścianę.

-Proszę, idź się utop.- rzekł, kładąc nacisk na słowo "proszę". To zwykle działało.

-Twoje "proszę" przestało na mnie działać.- mruknęła lekceważąco.

-Idź skoczyć z mostu, proszę.- powiedział stanowczo.

Pokręciła głową z beztroskim uśmiechem.

-Umrzyj, proszę.- warknął, obnażając zęby.

-Uspokój się, bo ci ciśnienie skoczy.- uśmiechnęła się chytrze.

Odsunął się od niej i zwęził oczy w szparki. Stał tak przez dłuższą chwilę, przyglądając się jej dumnej postawie, złośliwym uśmieszku na pełnych ustach, błysku w brązowych oczach. Potem odwzajemnił drwiący uśmiech.

-Taka z ciebie królowa, to może zaszczycisz mnie jakimś morderczym zaklęciem, kochaniutka?

Zbladła i przeszyła go spojrzeniem.

-Nienawidzę cię.- syknęła.

-Jeszcze cię wykończę.- odgryzł się błyskawicznie.

-Dziękuję za tę cenną informację.- burknęła, zakładając ręce na klatce piersiowej, w oskarżycielskim geście.

-Proszę.- odparł z jadowitym uśmiechem i wyszedł.

__________________________________________________________
Masakryczny absurd i masakryczna niepoczytalność umysłowa xDD Przepraszam za moją zrytą psychikę ;D